Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Cabanillas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Cabanillas. Mostrar todas las entradas

domingo, 27 de mayo de 2018

Comentario de texto : "Un texto polémico" Juan Mayorga


              "Un texto polémico" es un fragmento de la obra "El chico de la última fila" que pertenece al dramaturgo Juan Mayorga.  Este fragmento es una obra teatral porque consta tanto de diálogo como de anotaciones.
                Juan Mayorga es un dramaturgo que pertenece al teatro actual y en esta obra expresa el tema social. En este pequeño fragmento es difícil visualizarlo, pero un ejemplo es en el que hablan de la juventud y de sus tipos; a mí me dan miedo los otros (...) esos no respetan nada. En ambos casos referido a los jóvenes.
                En este primer acto se manifiestan dos personajes que están casados, Juana y Germán. Este último es profesor y esta dialogando con su mujer sobre un ejercicio de adjetivos que puso en clase y de como lo ha echo un niño en particular, Claudio. Además, según dicen los personajes, este alumno es un chico enfadado con el mundo, ya que probablemente lo muestre en la forma de hacer sus ejercicios. Así como también se cuestionan que Claudio tenga un problema.
                En general me ha gustado el fragmento ya que es ligero y no se hace difícil ni su lectura ni su comprensión. Usa un lenguaje muy sencillo, del día a día, y que además, los diálogos lo facilitan más.

domingo, 11 de marzo de 2018

Comentario de texto : "En el principio" Blas de Otero

           "En el principio" Blas de Otero

            El poema "En el principio" del autor Blas de Otero, está recogido en su obra titulada "Pido la paz y la palabra". Este poema pertenece al género lírico porque está escrito en verso y porque  expresa los sentimientos del yo poético.
             En esta obra Blas de Otero expresa su opinión hacia la injusticia, la miseria y la pobreza en la que se encontraba su patria, referido a España. La voz poética dice que si ha gastado tanto tiempo, tantas cosas en su vida, padeciendo el hambre y la sed, incluso gastando su voz, para finalmente no conseguir nada. A él aún le queda la palabra. Asimismo, en la última estrofa se manifiesta sobre el desastre y lo terrible que era España en esos momentos.
             El poema consta de tres estrofas, de tres versos endecasílabos cada una. Además, todas las estrofas constan de un verso al final, que se repite en las tres,"me queda la palabra", estribillo usado para reforzar lo que la voz poética intenta emitir nos, que a pesar de no conseguir nada tras hacer todo lo que hizo, aún le queda la palabra; como si esta fuera siempre su última chispa de esperanza, que nunca se apaga.
            Para reforzar el contenido del poema el autor usa diversos recursos lingüísticos, como el asíndeton, usado para una mejor fluidez verbal, o para destacar el número de cosas que en este caso ha perdido la voz poética; "si he perdido la vida, el tiempo, todo lo que tiré, como un anillo, al agua, (...)". O el uso de metáforas como "he segado las sombras en silencio", "abrí los labios para ver el rostro". Además, el autor ha usado un recurso estilístico en la forma de las estrofas, ya que las tres empiezan casi igual; "si he(...)".
           La obra emplea un lenguaje sencillo, fácil de comprender,  para nada intelectual. Refleja el cambio del autor Blas de Otero, desde una poesía existencial, influida por san Juan de la Cruz, a una que trata temas sociales, como es este poema.
           Este poema me gusta porque no hace falta pensar para comprender lo que el autor o la voz poética nos quiere decir. Pues, a mí me gustan los poemas que revocan la lucha aunque sea verbal, por las injusticias. Y esas ansias por hacer llegar a ver a la gente la realidad aunque estos la rechacen y te rechacen.

sábado, 16 de diciembre de 2017

En pé ! Ramón Cabanillas

En pé ! Ramón Cabanillas

"A noite da Frouseira" : A fortaleza da Frouxeira esta situada no concello de Foz, Lugo. Actualmente só se conservan algunhas ruínas del. Este castelo pertencía a Pardo de Cela, que o recibira como dote ao casar coa filla do conde de Lemos. Este lugar foi moi importante daquela, porque debido a súa localización xeográfica, foi unha das maneiras de impedir que chegasen as tropas dos Reis Católicos a esas terras, que finalmente conseguiron.
"O día do Medulio" : Provén dunha batalla que houbo no Monte do Medulio, na que se enfrontaron os romanos contra os galaicos, que non querían ser os escravos dos primeiros. Este monte que non se sabe onde esta situado, en Galicia , en Asturias ou en Cantabria. Serviulle aos galaicos de refuxio para defenderse dos romanos.
"Reises de Castela" : Refírese aos reis de Castela, que daquela eran os monarcas de España, ao que estaba  sometido o reino de Galiza.

2.Interpretación do poema.
I Estrofa : Chama aos galeguistas, que se ergan con firmaza. Bañados pola luz do sol, sen medo, dispostos a escoitar calqueira mensaxe amiga.
Avisa para prepararse á loita das dúas maneiras posibles, a violenta, con armas básicas como a fouce. E a pacífica, coa que se refire á oliva, simbolo da paz.
Anima a loitar no bando da bandeira común dos galegos e a reivindicar os dereitos de darlle liberdade e unha nova vida ao pobo galego.
II Estofa : A voz poética recorda como os reis Católicoscoa axuda dos traidores conseguiron acabar coa rebelión de Pardo de Cela, no castelo da Frouxeira, e como todo isto levou a escravización de Galicia.
Falando agora do presente das Irmandades da Fala, di que as cadeas de escravitude xa estan acabadas e que é hora de comenzar de novo.
Chama aos galegos oprimidos pola chente de fóra, a erguerse todos xuntos detrás da bandeira azul e branca, para formar unha nación.
III Estrofa : Pon de exemplo o Reino Suevo, que tivo una época de explendor. E volve animar a loita anetes de morrer. Poñendo outro exemplo positivo histórico; neste caso a resistencia aos romanos no monte do Medulio. Que con sangue quente conseguiron a liberdade e a súa honra.
A voz poética volve ao presente, e reivindica a bandeira galega, pero que agora xa ondea no ceo; e co fouce e a oliva nas mans, indicando a paz e a loita. E para rematar pide que se griten en alto para que se entenda, que a nosa terra é nosa.

3.Tema e Subtemas.
O tema principal do poema é: chamada de atención aos galegos para reivindicar o que é de seu.
Os subtemas son o explendor de Galicia anteriormente, creación dunha nación e reivindicación da bandeira galega.

4.Resumo.
Ramón Cabanillas chama aos galegos a loitar polo que é de seu.